ලඞකා අක්ෂය අධ්‍යයන කවය

• මේ සිංහල අපගෙ රටයි...
• ආයු රක්ඛන්තු ආවඩා..
• අපටත් රජෙක් පහලව ඇත්තේ...
• තුන් හෙළේ කැළෑ තුල සිංහ පැටව්...
• .....
• ....
• උතුරේ ගම්මානයන්ට රණ විරුවන්ගේ නම් තැබිය යුතු බව ජාතික හෙළ උරුමය පැවසූ පුවතක් පුවත්පතක පළවී තිබිණ.
• පොලීසිය සිංහ කොඩි දමා නොමැති කඩවලට ඒවා දැමීමට බල කරයි.
• යුධ ජයග‍්‍රහණ සැමරීම නිසා පසුගිය සතිය පුරා අවතැන්වූ 250,000 ට ආධාර එකතුකිරීමේ උන්මාදය අමතකව ගියා සේය.

‘උගතුන් හා දේශපාලඥයින් එකතුවී අලූත් මිත්‍යා සාධාරණීකරණය කිරීම බුද්ධ ධර්මය විකෘති කිරීමකි. එසේ සාධාරණීකරණය කරන්නෝ සිය බෞද්ධ උරුමයට පිටුපා ඇති අතර දුට්ඨගාමිණී අභයගේ චිත්තාග්නිය තුලින් මතුවන මහා සදාචාරාත්මක ප‍්‍රශ්ණය හා එහි ඇති වැදගත්කම ඔවුනට වැටහී නැත.’

‘සියුම් මනස් ඇත්තවුන් ඇසිය යුත්තේ සරළ ගැටුම් තුල අප සිතුම් සිරකරන, තරණය කළ නොහැකි ආගාධ වලින් අප වෙන්කරන ලෝක ස්වභාවය කුමක්දැයි යන්නය. හෘදසාක්‍ෂිය හා ලෝක ස්වභාවය අතර ඇති ගැටුම විසඳීම සුළුකොට තැකිය හැකි කර්තව්‍යයක් නොවේ. අතපය හකුලූවාගෙන යහනෙහි වකුටුවී ”දකුණින් ගොලූ මුහුදය, උතුරින් හැඩි දෙමළුය, මෙම කෙසේ අත් පා දිගහරිම්දැයි” ඇසූ බොළඳ කොලූ ගාමිණී අනුකරණය කිරීම, සතුරන් තුල යම් යහපත් ස්වභාවයක් දුටු වැඩිහිටි දුට්ඨගාමිණී අනුකරණය කිරීමට වඩා පහසුය.

අප්‍රේල් මස 26 වන දින මිඩ්ල්සෙක්ස් විශ්ව විද්‍යාලයීය පාලනාධිකාරය විසින් එහි දර්ශන විද්‍යා අධ්‍යනාංශයේ සියල්‍ර පාඨමාලාවන් නවතාදැමීමට තීරණය කරන ලදී. පර්යේෂණ සම්බන්ධයෙන් සමස්ථ විශ්ව විද්‍යාලයේම ඉහලම ප්‍රමිතිය පවත්වාගෙන සිටින එමෙන්ම දර්ශන විෂය සම්බන්ධයෙන් ලෝකයේ පවත්නා හො ම අධ්‍යාපන ආයතනයක් ලෙසින් පිලිගැනෙන මෙය වසා දැමීමට ගත් තීරණය එම විෂය ක්ෂේත්‍රය පිලිබ‍ද උනන්දුවක් දක්වන ලොවපුරා විශාල පිරිසක් අතර ආන්දෝලනයක් ඇති කිරීමට සමත්ව ඇත. පාලනාධිකාරයේ එම තීරණයට විරෝධය දක්වන ශිෂ්‍යයන්ට සහයෝගය දීමට මානව ශාස්ත්‍ර විෂය පිලිබද ලොව පුරා වියතුන් විශාල පිරිසක් ඉදිරිපත්ව සිටිති. මේ වනවිට පාලනාධිකාරයේ තීරණයට එරෙහිව විරා්ධය දක්වන ශිෂ්‍යයින් විසින් එකී විශ්ව විද්‍යාලයීය පරිපාලන ගොඩනැගිල්ල සිය ග්‍රහනයට ගෙන සිටින අතර ඔවුහු පාලනාධිකාරයේ තීරණය වෙනස් කරන ලෙසට බලපෑම් කරමින් සිටිති. ලෝකය පුරා සියලුම විශ්ව විද්‍යාලයන්හි පාහේ මානව ශාස්ත්‍ර විෂයන්ට අඩු වැදගත්කමක් ලබාදෙමින් එකී පාඨමාලාවන් කප්පාදුවට ලක්වෙමින් පවතී. ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාලයන්හිද මෙම තත්වයේ වෙනසක් නොමැත. මෙරට මානව ශාස්ත්‍ර අධ්‍යනාශයන්ට එල්ලවන ප්‍රධාන අභියෝගයක්ව ඇත්තේ එම අධ්‍යනාංශයන් සතු සම්පත් යොදාගනිමින් වැඩි අදායම් ඉපිදවියහැකි පාඨමාලාවන් ආරම්භ කරන ලෙසට වන බලපැම්ය. මේ සන්දර්භය තුල මිඩ්ල්සෙක්ස් විශ්ව විද්‍යාලයීය පාලනාධිකාරයේ තීරණය වෙනස් කරන ලෙස ඉල්ලා සිටිමින් සකස්කොට ඇති මාර්ගගත පෙත්සමට (online petition) මේ වන විට ලොව පුරා විශාල පිරිසක් අත්සන් තබා ඇත. පහත ලින්ක් එක මගින් ඔබටද එකී පෙත්සමට අත්සන් තබන ලෙස අපි ආරාධනා කොට සිටිමු.

• http://www.gopetition.com/petitions/save-middlesex-philosophy.html

    We the undersigned deplore Middlesex University's recent decision to close its philosophy programmes, including its prestigious and successful MAs. This is a matter of national and indeed international concern. Not only does it contradict Middlesex's stated commitment to promote "research excellence", it also represents a startling stage in the impoverishment of philosophy provision in the UK.
    We have participated in events organised by the Philosophy Group at Middlesex and can testify to its unique strengths and its significant and distinctive contribution to philosophy in the UK. Its set of MA programmes is currently the largest in the country.
    Philosophy is the highest-rated research subject at Middlesex. In the research assessment exercise 2008, it was rated first in philosophy among post-1992 universities, with 65 per cent of its research judged "world-leading" or "internationally excellent".
    Middlesex is widely recognised as one of the most important centres for the study of modern European philosophy anywhere in the English-speaking world. It has one of only a handful of philosophy departments left in the UK that provides both research-driven and inclusive postgraduate teaching and supervision aimed at a wide range of students, specialist and non-specialist.
    We call on Middlesex to reverse its damaging and ill-judged decision, and to renew its commitment to widening participation in education and excellence in research.

• Keith Ansell-Pearson, professor of philosophy, University of Warwick
• Alain Badiou, emeritus professor of philosophy, École Normale Supérieure, Paris
• Etienne Balibar, emeritus professor of philosophy, Université de Paris-Nanterre, and distinguished professor of humanities, University of California, Irvine
• Miguel Beistegui, professor of philosophy, University of Warwick
• Andrew Benjamin, professor of critical theory and philosophical aesthetics, Monash University, Australia
• Andrew Bowie, professor of philosophy and German, Royal Holloway, University of London
• Judith Butler, Maxine Elliot professor of rhetoric and comparative literature, University of California, Berkeley
• Susan Buck-Morss, Jan Rock Zubrow professor of government, Cornell University, New York
• Barbara Cassin, directeur de recherches, Centre National de la Recherche Scientifique, Paris
• Simon Critchley, professor of philosophy and chair of the philosophy department, New School for Social Research, New York
• Christopher Fynsk, professor of comparative literature and modern thought, and director of the Centre for Modern Thought, University of Aberdeen
• Simon Glendinning, reader in European philosophy, London School of Economics, and director of the Forum for European Philosophy
• Boris Groys, professor of Slavic and Russian studies, New York University
• Michael Hardt, professor of literature, Duke University, NC
• Harry Harootunian, emeritus professor of history, Chicago and New York universities
• Joanna Hodge, professor of philosophy, Manchester Metropolitan University
• Claude Imbert, emeritus professor of philosophy, École Normale Supérieure, Paris
• Mandy Merck, professor of media arts, Royal Holloway, University of London
• Dermot Moran, professor of philosophy, University College Dublin
• Michael Moriarty FBA, centenary professor of French literature and thought, Queen Mary, University of London
• Antonio Negri, philosopher and political scientist
• Jacques Rancière, emeritus professor of philosophy, Université de Paris VIII
• Kristin Ross, professor of comparative literature, New York University
• Lynne Segal, anniversary professor, psychosocial studies, Birkbeck, University of London
• Peter Sloterdijk, rektor der Staatlichen Hochschule für Gestaltung, Karlsruhe
• Gayatri Spivak, university professor in the humanities, Columbia University, New York
• Isabelle Stengers, professor of philosophy, Université Libre de Bruxelles
• Peter Weibel, chairman and CEO, ZKM/Center for Art and Media, Karlsruhe
• James Williams, professor of European philosophy, University of Dundee
• Slavoj Zizek, co-director of the International Centre for Humanities, School of Law, Birkbeck, University of London

 මිඩ්ල්සෙක්ස් විශ්ව විද්‍යාලයීය පරිපාලන ගොඩනැගිල්ලේ ශිෂ්‍යයින් රැදී සිටින අයුරැ දැක්වෙන ඡායාරෑප කිහිපයක් පහතින් පළවේ.

 

දිනය - 2010 අප්‍රේල් 27
ස්ථානය - මරදාන ලංකා අක්ෂය
වෙලාව - සවස 6.00
මාතෘකාව - සිංහල ලිඛිත ව්‍යවහාරයට ව්‍යාකරණමය වෙනසක් අවශ්‍යද?
දේශකයා - අජිත් තිලකසේන

දශක ගණනාවක් තිස්සේ සිංහල භාෂාවේ ව්‍යාකරණමය වෙනසක් පිළිබඳව හුදෙකලා අරගලයක නිරත වන අජිත් තිලකසේනව දැකබලා ගැනීමට පිරිස එක් රොක් වූයේ මින් පෙර සජීවී ව ඔහුව දැක නැති නිසා ත් අසම්ප්‍රදායික ලේඛන රීතියක් අනුගමනය කරන්නෙකු ත් නිසාය. ‘වෙන සැප කුමට ඔබ දකිනා එම පමණ’ ලෙසින් මා ද ඊට එක් වූයේ කාලයක් තිස්සේ මෙන් ම අදටත් ඔහුගේ ලියවිලි තුළ සැරිසරන්නෙක් නිසා ය.

අනෙකාගේ ලේඛන රීතියෙන් හාත් පසින්ම පරිබාහිර වූ ශෛලියක් වැළඳ ගත් ඔහුගේ ආඛ්‍යාන තුළ තිබූ ආකර්ෂණීයමය තත්ත්වය හේතුවෙන් ඔහු කෙරෙහි සැලකිය යුතු පාඨක ප්‍රජාවක් නිර්මාණය වූවා යැයි අපි සිතමු.

ඔහු 1960 සිට 2004 දක්වා කෙටි කතා ග්‍රන්ථ නවයක් ද 1978 සිට 2008 දක්වා කවි සහ සංයුක්ත කවි වශයෙන් කව්‍ය ග්‍රන්ථ ත්‍රිත්වයක් ද නාටය පිටපතක් ද තිර නාටකයක් ද ප්‍රබන්ධ සමහරක් ද සිංහල සාහිත්‍ය වපසරියේ ස්ථානගත කරමින් ලේඛනයේ වෙනස් වූ මගක ඇදෙන්නෙක් ලෙසින් ප්‍රසිද්ධ විය. එසේ පොදු කුලකයන්ගෙන් වියුක්තව හැදී වැඩුණු ලේඛන ආශ්‍රයක් සමග සාකච්ඡා කිරීමට අපි මහත් උද්‍යෝගයෙන් පැමිණියෙමු. මේ අතර සංවාදය තුළ මහාචාර්ය සුචරිත ගම්ලත් ද අසුන්ගෙන සිටීම කාගේත් මන දොළ පුරවන්නට වූයේ භාෂාව සහ ව්‍යාකරණය පිළිබඳව උද්වේගකර කතා බහක් ආරම්භ වීමේ ආශ්චර්යවත් මොහොත දැන් දැන් උදා වේ යැයි සිතූ නිසාය. නමුත් තත්ත්වය එසේ නොවීය. දෙදෙනා වෙනස් සම්ප්‍රදායන් ගුරු කුලයන් දෙකක් නියෝජනය කළ ද ඒ තුළ හීන් නූල් ඒකමිතියක් ගොඩනගා ගත් හ. මෙසේ කොළ වසා ගැසීමේ සාකච්ඡාමය මොහොත උදා විය.

අජිත් තිලකසේන මහතා ස්වකීය ලේඛන රීතියේ ආගමනය සහ එයට බල පෑ සංසිද්ධීන් වර්ෂ වලින් ගෙනහැර දැක්වී ය. එසේ කරුණු රාශියක් ඔස්සේ ඔහු විසින් නිර්මිත ලේඛනයකට හුරු වූ බව කියා පෑවේ ය. තිලකසේන මහතා ගේ සාකච්ඡාවේ දී ඔහු දැඩි ලෙස ප්‍රකාශ කරනුයේ කට වහරින් ලේඛනය සිදු කළ යුතු බව යි. කතා කරන භාෂාවෙන් ලිවීමේ නිරත වීමක් පිළිබඳව අදහස් දැක්වීමේ දී ඉදිරිපස අසුන් ගෙන සිටි සුචරිත ගම්ලත් මහතා නිහඬව අසා සිටියේ ය. කවුරුත් තිලකසේනගේ කට වහරින් කළ යුතු ලේඛනය පිළිබඳව අසා සිටිද්දී නැවත ත් තිලකසේන කට වහරේ ව්‍යාකරණයක් ඇති අතර එය රකිමු යැයි ද ප්‍රකාශ කළේ ගම්ලත් ගේ කනෙන් රිංගා යාමට යැයි මට සිතේ. ගම්ලත් ද එය හිස වනා අනුමත කළේ ඇයි දැයි නම් මා නොදනී.

අවංකවම කට වහරට ව්‍යාකරණයක් තිබේ ද? තිබේ නම් එය කුමක් ද? තිලකසේන පවසන ආකාරයේ කට වහරේ ව්‍යාකරණය කුමක් ද? ගම්ලත් හිස වනා අනුමත කළ කට වහරේ ව්‍යාකරණය කුමක් ද? මාගේ පිළිතුර නම් කට වහරට ව්‍යාකරණයක් නොමැත යන්න යි. ව්‍යාකරණයක් ඇත්නම් එය කට වහර වන්නේ කෙසේ ද? තිලකසේන ගේ ඇන ගැනීම සහ ගම්ලත් ගේ බබා හුකුං නිහඬභාවය අපි තව දුරටත් සාකච්ඡා කරමු. කට වහරට ව්‍යාකරණයක් නැත. ඇත්තේ යුක්තාර්ථයක් පමණි. එය ගම්ලත් ද නොදන්නවා නොවේ ය.

උදා - යුක්තාර්ථවත් වාක්‍ය සමහරක්

1. ගහ කොළ වැල වවන්න.
2. ගල් වැලි ගඩොල් බාන්න.
3. හිරු සඳු තරු බලන්න.
4. මේස පුටු බංකු ගෙනියන්න.

මේ වාක්‍ය වල ඇති වචන එකිනෙක හා ගැලපෙන අර්ථයකින් යුක්ත ය. එකම වාක්‍ය තුළ විසංවාදී අර්ථ සහිත වචන නොමැත. එනම් ගහ කොළ පුටු වවන්න යනුවෙන් පවසා නැත. හිරු සඳු ගඩොල් බාන්න යනුවෙන් පවසා නැත. ඉඳින් දැන් කට වහරේ පවතින යුක්තාර්ථය පැහැදිලි වනවා ඇත. නමුත් තිලකසේන පවසා සිටියේ කුමක්දෝ කට වහරේ ව්‍යාකරණයක් පිළිබඳව ය. ව්‍යාකරණයක් තිබේ නම් එය කට වහරක් වන්නේ කෙසේද යන්න මම නැවතත් ප්‍රශ්න කරමි.

එසේ තිලකසේන ගේ අදහස් ඉදිරිපත් කිරීම අවසන් වි සංවාදය ඇරඹිණි. හෂිත සහෝදරයා ගම්ලත්ගෙන් ඇසූ පැනයෙන් සංවාදය උණුසුම් වේ යැයි කවුරුත් සිතුවත් එය එසේ නොවීය. හෂිත ගේ ප්‍රශ්නය වූයේ ‘හඩු සිංහල ලියනවා යැයි ඔබ බැණ අඬ ගසද්දී මෙසේ කට වහරින් ලේඛනය පවත්වා ගෙන යාම ගැන ඔබ එකඟ වනවා ද?’ යන්න යි. ගම්ලත් ගේ පිළිතුර වූයේ දෙකටම නැති මගුල් ලියනවාට වඩා කුමක් හෝ එක දෙයකින් ලිවීම අනුමත කරන බවකි. මා එයට එකඟය. නමුත් ගම්ලත් ගේ සැබෑ පිළිතුර එය නොවන බව දනිමි. ඔහු‍‍‍ගේ කෘති, ලියවිලි සහ දෙසුම් ඇසුරු කරමින් ලද දැනුමින් අප එය දනී. ඒ මොහොතේදී සිදු වූ‍යේ වෙන කිසිවක් නොව ගම්ලත් තිලක‍‍සේන ගේ පිට කැසීමත් තිලකසේන ගම්ලත් ගේ පිට කැසීමත්ය. සංවාදයක් ලෙස මතු විය යුතු හෂිත ගේ පැනය ලත් තැනම ලොප් කර දැමුණි. ඉන් පසුව මේ තරම් සළු පිළි අන්දවන ගම්ලත් ගෙන් අපේ අධෝ මාර්ග බේරා ගැනීමට සිදු විය.

එසේම ගම්ලත් ගේ විසංවාදී පිළිතුරු ඇරඹුණේ හෂිත සහෝදරයාගේ දෙවන ප්‍රශ්නයේ දී ය. එනම් ‘භාෂාව සන්නිවේදන මෙවලමක් ලෙස ගෙන ව්‍යාකරණ, අක්ෂර වින්‍යාස අතහැර අදහස් හුවමාරු කිරීමට පමණක් ලඝු කරමු ද?’ යන්න යි. එයට ගම්ලත් ගේ පිළිතුර වූයේ එය භාෂාව පිළිබඳව නොදැනුවත් භාවයෙන් අසන ලද්දක් බවයි. ගම්ලත් දෙවන ප්‍රශ්නයේ දී ව්‍යාකරණ, අක්ෂර වින්‍යාස ගැන දැඩි මතයක් දරන අතර පළමු ප්‍රශ්නයේ දී එය එසේ නැතැයි යන්න ගම්‍ය වන පිළිතුරක් ලබා දුණි. ගම්ලත් ට තිලකසේන සමග තිබෙන ඇඟෑලුම් කමකට හෝ වෙන මොන යම් හෝ දෙයක් හේතුවෙන් පය බරයාවට තබා පිටිකර බෙහෙත් බඳින තත්ත්වයට හෝ පීරා ඈතින් කෙස් ගෙනත් තට්ටය යන්තමින් වසා ගැනීමට සිදු විය.

මෙම සංවාදය පුරාම වාදයන් ප්‍රතිවාදයන් ගැටී ගොඩනගා ගත හැකි සාර්ථක සහවාදයක ලක්ෂණයක් තියා සෙවණැල්ලක් වත් නොපෙනුණි. අසාර්ථක සංවාදයක් තුළ අජිත් තිලකසේන සහ සුචරිත ගම්ලත් යන දෙදෙනා ගේ හූරු තුඩ සීවල් තැබුවා සේ දෙදෙනා දෙපොලක දෙතැනක කොහේදෝ හාරා ගෙන ගියහ. යන්නෙ කොහෙද මල්ලෙ පොල් වී පොල්ලෙන් ගසා ගන්නට බලා සිටිය වුනට සිදු විය.

තිලකසේන සිංහල භාෂාව සරල සුගම කිරීමේ හුදෙකලා අරගලයක නිරත වුව ද එය තාර්කික ව ඉදිරිපත් කර ස්වකීය මතය කාන්දු කිරිමේ ඇති අපොහොසත්භාවය සංවාදය පුරාම පැවතුණකි. භාෂාවක් පිළිබඳව ඔහු ඉදිරිපත් කරන කරුණු වල අනාගත සත්තාව පිළිබඳවම ඇත්තේ අපැහැදිලි බවකි. ඔහුගේ අක්ෂර සහ පිල්ලම් පිළිබඳව මාගේ ප්‍රශ්න කිරීමේ දී එයට, බාල ගිරි දෝෂය අද නෑ හෙට යනුවෙන් පිළිතුරු ලැබුණි. තවද න, ණ, ල, ළ අක්ෂර යෙදීමේ දී එක අකුරක් පමණක් භාවිතයට ගැනීමේ දී වචනයකට සිදුවන අර්ථ සංහාරය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයේ දී එම අකුරු යෙදෙන පරිසරය මත පිහිටා අර්ථය තේරුම් ගනිමු යැයි ප්‍රකාශ කිරීම මට අනුව නම් යුක්ති සහගත නොවන්නකි. මන්ද කවියක දී එය කිසිසේත් ම වලංගු නොවන්න කි. කවියෙකු ට ස්වකිය ප්‍රතිභානය හා මුසුව ගොඩනගන අවස්ථාව මතම වෙනස් අර්ථ මතු කිරීමේ උපකරණමය හැකියාව ඉන් අහිමි වන අතර සහෘදයෙකු ට වුව ද රස විඳීමේ දී බරපතල රස වින්දන බාධා පමුණුවනු ඇත.

උදා -
කල - කාලය
කළ - ක්‍රියාව
මල - පුෂ්පය
මළ - මැරුණු

කවියක මෙසේ සඳහන් වුණි යැයි සිතන්න.
1. ‘ රෑ කළ වැඩ......’
2. ‘ ඉර මළ ට පසු......’

තිලකසේන මහතාගේ උගැන්වීම් ව්‍යාකරණයට අනුව මෙය ලිවිය යුත්තේ මෙසේය.
1. ‘ රෑ කල වැඩ......’
2. ‘ ඉර මල ට පසු.....’

මොහු ගේ ඉගැන්වීම මත මෙහි පරිසරය මතවත් අර්ථය වටහා ගත නොහැක. පළමු වැකියේ රෑ කරනු ලැබූ වැඩ ගැන අදහස් කරයි. එය තිලකසේන න්‍යායේ දී රෑ කාලයේ වැඩ ගැන අදහස් දෙයි. එහිදී කවියා ලියූ දේ වැරදි විදියට අර්ථ නිරූපණය වෙයි. දෙවන වැකියේ දී ඉර මැරණාට පසු යන්න ගම්‍ය වෙයි. නමුත් එයම තිලකසේන න්‍යායට අනුව ලිවිමේ දී ඉර නමැති මල ලෙස හාත් පසින්ම වෙනස් ම වූ අර්ථ සංහාරයක් සිදු වෙයි. එනම් මුල් අර්ථයෙන් පරිබාහිර රූපකාර්ථයක් ගනී. එසේ හෙයින් කවියක දී අකුරු යෙදෙන පරිසරය අනුව වත් නිවැරදි අර්ථය සොයා ගත නොහැකි බව තිලකසේන තේරුම් ගත යුතුව ඇත.

සංවාදය අවසානයේ මා පෞද්ගලිකව ඔහු සමග කළ ප්‍රශ්න කිරීමේ දී ලේඛනයේ දී කට වහර භාවිතා කිරීම මගින් අර්බුද සමනය වන බවක් නැවත ප්‍රකාශ කළ ද කතා කරන භාෂාවෙන් ලිවීමේ දී යම්කිසි ගද්‍ය ආඛ්‍යානයක ප්‍රමිතිගතභාවය අපි කෙසේ නිර්ණය කරමු දැයි ඇසූ විට ඔහුට ඒ සඳහා පිළිතුරක් නොතිබුණි. එහිදී ඔහු කලින් කී දෙයක් නැවතත් කියමින් ලේඛන වහරත් කට වහරත් සම්මිශ්‍රණය කොට ලිවීම හෙවත් ඇට්ටකුණා කර ගැනීමක් (ගම්ලත් ට අනුව හඩු භාෂාව) වැනි මධ්‍යම ප්‍රතිපදා බෝලයක් පාස් කරයි. හඩු සිංහලයට පුන පුනා බනින ගම්ලත් ද එවිට මුනිවතම රැක සිටියේ එවැනි ලේඛනයකට හැන්සාඩ් වාර්තාව උදාහරණයක් ලෙස තිලකසේන පෙන්වා දෙද්දී ය.

තිලකසේන පෙන්වා දෙන ආකාරයට කට වහරින් ලිවීම ඇරඹුන හොත් මෙවැනි දෑ සිදු වනු ඇත.

1. ළමයෙකුට හෝඩිය සහ අකුරු ලිවීම පමණක් උගැන්වීම ප්‍රමාණවත් වේ. ඉන් ඔබ්බට සිංහල භාෂා ගුරුවරු පාසල් වලට අවශ්‍ය නැත.

2. වර්තමාන සිංහල හෝඩිය සහ අකුරු ලිවීම කියවීම ළමයෙකුට උගැන්වූ පසු ඔහු සිංහල භාෂාවේ පරිපාකයට පත් වීම.(මන්ද තිලකසේනට අනුව භාෂාවේ වෙනත් යමක් ඉගෙන ගැනීමට නොමැති විම සහ ඉන් පලක් නොවිම. - මෙය බැලූ බැල්මට නම් මරු ය. )

3. ඒ අනුව පාසල් වල සිංහල භාෂාව යනුවෙන් ප්‍රශ්න පත්‍රයක් සෑදිය නොහැකි වීම. (ඉන් පසුව සිංහල භාෂා ගුරුවරු ත්‍රීවිලරයක් හෝ පදවා එදා වේල සරි කර ගත යුතු වේ. සන්නස්ගලට නම් එසේ කළ යුතු නොවේ.)

4. භාෂාවේ ව්‍යාකරණමය කිසිඳු අංගයක් පිළිබඳව නොසලකා ලේඛනයේ යෙදිය හැකි වීම. උක්ත ආඛ්‍යාත වල සිට වචනත්‍රය, කාලත්‍රය, පුරුෂත්‍රය හරහා විභක්ති, සමාස, සන්ධි, කර්මකාරක, කෘදන්ත, තද්ධිත ඈ මෙකී නොකී සියලුම දෑ අලුයම ලූ කෙළ පිඬක් සේ ඉවත ලෑම. එය ද ප්‍රශ්නයක් නැත. නමුත් ඉක්බිතිව මැටි මෝලුන් සේ ලිවීමේ නිරත වන ප්‍රජාවක් උත්පාදනය වීම.

5. සිංහලයේ මෙතෙක් තිබූ භාෂණය සහ ලේඛනය යන දෙවදෑරුම හැඳි ගා අතු ගා දමා භාෂණයම ලේඛනය ලෙස වැළඳගැනීම. (කුණු හරුප බහුල ලෙස අපේ කට වහරේ තිබෙන බැවින් අමු තිත්ත කණු හරුපයෙන් ද ලේඛනයේ යෙදිය හැකි වීම. යමෙක් ඒ ගැන ප්‍රශ්න කළොත් අපි තිලකසේන මහත්තයා කියා දුන් කට වහරින් ලියනවා යැයි කිව හැක)

6. කට වහරින් ලිවීම හුරු කරන තැන්හි සම්භාව්‍ය ගද්‍ය පද්‍ය සාහිත්‍ය විස්ථාපනය වී නූතන සාහිත්‍ය කෘති ද පුස්තකාල ද කුණු ගොඩවල් වී වැළලී යන තැන් හි සාහිත්‍යක් පිළිබඳ ව සුභ සිහින දැකීම හමාර වීම.

7. කට වහරින් ලිවීම ප්‍රගුණ කළ වුන් කතා කරන භාෂාවෙන් සිංදු ලිවීමට පටන් ගැනීම. (අදට ත් මෙය අඩු වැඩි වශයෙන් සිදුවන අතර මේ අනුව අධෝ මුඛයෙන් වමනෙ යන ගීත අනාගතයේ දී ඇසෙනු ඇත.)

කරුණු එසේ වුව ද තිලකසේන මහතා සංවාදයට ප්‍රවිෂ්ට විය යුතු ව තිබුණේ එසේ නොව. ඔහු ප්‍රකාශ කළ යුතු ව තිබුණේ මා නිවැරදිව භාෂාව හදාරා සම්ප්‍රදාය අත්හල බව ත් ඔබ ද නිවැරදිව හදාර අවශ්‍ය නම් ඔබේ ආඛ්‍යාන රීතිය ගොඩනගන්න යන්න යි.

මෙම සාකච්ඡාව තුළ මතු නොවුව ද ඔහු විසින් පෙන්වා දෙන සඤ්ඤක ‘අ’ අකුරත් සඤ්ඤක ‘හ’ අකුරත් වර්තමාන සිංහල හෝඩියට ඈඳිය යුතු බව මම පිළිගන්නකි. හැඬුම් හඬක් හෝ එවැනි ශබ්දයක් ලිඛිතව ලිවීමට ඇති අපහසුතාවය ඔහු විසින් දැකීම පසසමි. තිලකසේන ගේ හුදෙකලා අරගලයේ සාධනීය අංගෝපාංගයන් අගයන අතර ඔහුගෙන් ව්‍යුත්පන්න වන කතිකාව භාෂාවක අනාගත පැවැත්ම සඳහා ප්‍රබල පිටිවහලක් නොසපයන බව කණගාටුවෙන් කිව යුතු ය.

භාෂාවක් අලුත් විය යුතුය යන්න අතීත විද්වතෙක් පල කළ අදහසක් ඔහු මෙහි දී ගෙන හැර දැක් වී ය. “කැණීම් කරද්දී ශත වර්ෂ ගණනාවක් ඉපැරණි පිහියක් හමු වූ විට අපි එය පාන් කපන්න ගන්නවා ද? එසේත් නැතිනම් එය කෞතුකාගාරයේ තබනවා ද ?” නමුත් මා කියා සිටිනුයේ එය තවමත් මුවහත් නම් එය පරයා යන නිෂ්පාදනයක් ද තවම නොමැති නම් පාන් කැපීමට සුදුසු ම පිහිය එය බව යි. භාෂාවක් ගතික ය. ක්‍රම ක්‍රමයෙන් අලුත් වන බව නිසැක ය. නමුත් තිලකසේන ගේ නව භාෂාවක එළඹුම් යෝජනා අසංවිධානාත්මක ය. එවන් භාෂාවක අපගමන සම්භාවිතාව ඉතා ඉහල ය.

සංවාදය අතර තුර සුචරිත ගම්ලත් කිසිවක් නොකියා නැගිට යාම මහාචාර්යවරයෙකු ට යුක්ති යුක්ත නොවන අතර ප්‍රධාන දේශකයා වූ අජිත් තිලකසේන ඔහුට එතෙක් ඇහුම් කන් දුන් පිරිස බලා සිටිද් දී කිසිත් නොකියා ම නැගිට යාම පිස්සු පීකුදු ක්‍රියාවකි. මේ සන්තෑසිය වාඩි වී බලා සිටි අප යා යුතු පාර ඇසූ විට “තමුසෙ පලයං ඕයි.....!” වැනි අණ්ඩර දෙමළ උත්තරයක් ඉතුරු කරමින් පැය දෙකක් හමාර විය.

ඉතිං මට ප්ලේන්ටියක් බොන්න සිත් විය.

“ප්ලීස් මෙයා....අර රාක්කෙ උඩ තියෙන කෝප්පෙ කොණ්ඩු වාංග..”

කනේ වැලි අනේ...!

(සංවාදයට විවෘතයි.)
ඉස්සුවේ බූන්දියෙන්
                               
                           ----------   වීරයා ------------

‘වෙනම රටක්’ වෙනුවෙන් සටන් වැදුණු එල්ටීටීඊ සංවිධානය මුළුමනින්ම  පරාජයට පත්කර එහි නායකත්වය ඇතුළු කාඩර්වරුන් අතිබහුතරයක් මරා දැමීමෙන් පසු උතුරු යුද්ධය කෙළවරක් විය. දකුණට ඒ පිළිබඳ ශුභාරංචිය ලැබී වසරක් සපිරෙන්නට තවත් මාසයක පමණ කාලයක් ඉතිරිව ඇත.
පණ තිබුණු එල්ටීටීඊ කැරලිකරුවන්ට එරෙහිව ක‍්‍රියාත්මක වූ, ‘මානුෂික මෙහෙයුම’ නමැති නමකින් හඳුන්වනු ලද ඒ යුද්ධය අවසන් වී වසරකුත් ඉක්ම යන්නට පෙර, ජයග‍්‍රාහී ශ‍්‍රී ලංකා යුද හමුදාව පරාජිත එල්ටීටීඊ කැරලිකරුවන්ගේ සොහොන් කොත් උගුලා දමනු පිණිස මේ වන විටත් කරමින් සිටින සොහොන් සංහාරක යුද්ධයට නිශ්චිත නමක් දී නැත. එහෙත් එයට ‘අමානුෂික මෙහෙයුම’ වැනි නමක් වඩාත් සුදුසුය.

මහවිරු සොහොන්

2008 සටන් විරාම සමයේ යාපනේ, උතුරේ, ඇවිදිද්දී ඔබ/අප දුටු එල්ටීටීඊ මහවිරු සොහොන් සංකීර්ණ අද එහි යන ඔබට/අපට දක්නට ලැබෙන්නේ නැත. යුද්ධය අවසන් වී ගතවූ මාස කිහිපය තුළ එකී සොහොන්වල තනා තිබූ සියලූ ධවල ස්මාරක සියල්ල ඩෝසර්වලට කැපී සුණු විසුණු වී ගොස් ඇත.
අක්කර ගණන් වපසරිය සහිත මහවිරු සොහොන් සංකීර්ණ තුනක් යාපනේ ඉදිකර තිබුණි. ඒ කෝපායි, වේලනෙයි සහ කොඩිකාමම් යන ප‍්‍රදේශවලයි. අද ඒ සොහොන් බිම් තුනම කොන්ක‍්‍රීට්, ගඩොල් සුන්බුන්වලින් හැඩිවී ගිය මුඩුබිම් තුනකි. තවත් අවුරුදු කිහිපයකින්, ඉතාම ඉක්මනින්, එබිම් වල්බිහිවීමෙන් හෝ වෙනත් ගොඩනැගිලි ඉදිවීමෙන් විශාල වෙනසකට ලක්වනු ඇත. එවිට ඒ බිම් අරගලයක් වෙනුවෙන් ලේ හෙළුෑ මළ මිනිසුන් නිදන බිමකැ’යි කිසිවකුත් නොකියනු ඇත.
යාපනේ මහවිරු සොහොන් උගුලා දැමීම පිළිබඳව කළකිරුණු යාපනයේ එක් දෙමළ තරුණයෙක් ලියුම්කාරිය සමග පැවසුවේ මෙවැන්නකි.
‘එල්ටීටීඊ කැරලිකරුවො, එහෙමත් නැත්නම් දකුණේ ඔයාලට අනුව ත‍්‍රස්තවාදියො වුණු අපේ සහෝදරයන්ගෙ මරණයේ සිහිවටන තමයි අද හමුදාවෙ සොල්දාදුවන් අතින් කැඩෙන්නෙ. මෙහෙම දේවල් ලෝකෙ වෙන කොහේවත් වෙනවද කියන්න අපි දන්නෙ නැහැ. කාටහරි ඒවා නිකම්ම නිකම් ගඩොල්, වැලි, සිමෙන්ති විදිහට පේන්න පුළුවන්. ඒත් ඒ යට ඉන්නෙ පණ තිබුණු, මිය ගිය අපේ මිනිස්සු. හමුදාවෙ විරුද්ධවාදීන් වුණත් උන් අපේ සහෝදරයො, දරුවො. සමහරකුට ඔවුන්ව වීරයන් විදිහටත් පිළිගන්න පුළුවන්.
හමුදාව කරන මේ වැඬේ නින්දිතයි. ඉතාම පහත්.’’

තිලීපන් ස්මාරකය

නල්ලූර්හි කන්දසාමි කෝවිල ආසන්නයේ තිබුණු ‘තිලීපන්ගේ ස්මාරකය’ ද දැනට මාසයකට පමණ ඉහතදී කඩා දමා ඇත. ඉන්දියන් හමුදාවට ඉල්ලීම් හයක් ඉදිරිපත් කර ඒ වෙනුවෙන් වතුර උගුරක්වත්  නොදී දින එකොළහක් උපවාස කර මියගිය එල්ටීටීඊ දේශපාලන අංශයේ නායකයා වූ තිලීපන් සිහිවීම පිණිස තනනු ලැබ තිබූ පණ නැති ස්මාරකයක්, පණ ඇති කරුණා අම්මාන්ට වඩා ත‍්‍රස්තවාදී වූයේ කෙසේදැ’යි යන්න පැහැදිලි නැත.

අහස බලා ගිනි අව් කූටකේ දරාපන්
පොළොව පලා වැගිරූ ලේ සයුර බලාපන්
ජීවිතයෙන් වන්දි ගෙවූ සොයුර තිලීපන්
උඹයි මමයි එක අම්මගෙ දරුවො තිලීපන්...
අපි සිහලය අපි දෙමළය අපේ මෝඩකම් නොතකන
මතු පරපුර රට එක් කර මිනිස්කමට පේ‍්‍රම කරනු
මොහොතක උඹ ගුණ සිහිකර ඒ කෝවිල ළඟ ඉඳගෙන
මම ඇවිදින් දණ නමනව උඹගේ පිළිරුව ඉඹගෙන

‘මහවිරු සොහොන් කැඞීම පිළිබඳව මම හරියට දැනුවත්ව නැහැ. තිලීපන් ස්මාරකය කඩපු බව දන්නවා. ඒකෙ ලොකු වරදක් තියෙනවා කියලා අපි හිතන්නෙ නැහැ. තිලීපන් ස්මාරකයේ පුවරුවක කොටි නිල ඇඳුමින් සැරසුණු තිලීපන්ගෙ පින්තූරයක් තිබුණා. එතකොට පැහැදිලිවම ඒක එල්ටීටීඊ ස්මාරකයක් වෙනවා. දැන් ත‍්‍රස්තවාදය මුළුමනින්ම ඉවත් කරල තියෙන්නෙ. දැන් මේ රටේ කොතැනකවත් වෙනත් නිල ඇඳුමක් ඇඳගත්තු හමුදාවක් ඉන්න බැහැ. එහෙම පින්තූරයක්, ස්මාරකයක්වත් තිබීම අවශ්‍ය නැහැ. ඒ නිසා තිලීපන් ස්මාරකය කඩා ඉවත් කිරීම අසාධාරණයක් නොවෙයියැ’යි රාවයට පැවසුවේ යුද හමුදා මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක මේජර් ජෙනරාල් ප‍්‍රසාද් සමරසිංහය.